• ZAL  ALLES NOG  HETZELFDE  ZIJN

     

     Maakt de uitzichtloosheid ons gek

     kunnen we verder met de geleverde discipline

    hadden we dit nodig de een of andere manier

    om dagelijks te leven in een privé cabine

    de wereld die steeds harder draaide

    het milieu schreeuwde om aandacht

    door genetische rotzooi is er nu rust

    en wordt de natuur wat minder verkracht

    en denk eens aan de helpers in de zorg

    daar is de druk elke dag enorm

    geregeld wordt er aan de noodrem getrokken

    ze zitten in het oog van de storm

    de witte cavalerie

    die zo werd ondergewaardeerd

    met een hongerloon worden betaald

     zijn nu allemaal onze helden, worden geëerd

    massale steun wordt in applaus vertaald

    gezondheid, liefde in samenhorigheid

    zal in onze wereld alles nog hetzelfde  zijn

    als we zullen denken aan onze kwetsbaarheid

    want geld en status vinden we altijd fijn

    kilometers vreten in onze luxe melkkoe

    verre vakanties zijn de normaalste zaak

    nu vliegt er niemand meer ergens naar toe

    kinderdagverblijven zaten vol overkop

    onze carrières zijn altijd te belangrijk

     met ons aanzien steeds voorop

    want onze status is steeds zo zinrijk

     onze oudjes waar met mondjesmaat wordt naar gekeken

    worden nu beschermd met man en macht

    nu doen we boodschappen, bellen en skypen

    en zingen ze toe met praal en pracht

    kappers en rimpeldokters worden niet meer bezocht

    wat blijft over van ons schoonheidsideaal

    het is de drang om jong te blijven

    want oud worden we niet allemaal

    moeder natuur kan eindelijk eens ademhalen

    waar wij zo vervreemd van waren geraakt

    maar als Zij van zich laat horen

    zijn we naakt, kwetsbaar en te teer gemaakt.

     

    vacaro

  • De meesten onder ons die graag naar de koers kijken op TV, kunnen de commentaar wel smaken van onze vaste reporters Michel Wuyts en José De Cauwer.

    Daarbij zal het wel zijn opgevallen dat José de letter “h” niet uitspreekt bij het begin van

    ieder woord die met die letter begint. En soms klinkt dat zeer “ilarisch” als hij bij voor-

    beeld steeds de “oofdletter” achterwege laat.

     

    Daarom heb ik een kleine parodie geschreven, een tekst zoals José die waarschijnlijk op

    zijn eigen manier gecommentarieerd zou hebben :

     

     

    Parijs  -  Roubaix

    (commentaar door José De Cauwer)

     

     

    Binnen enkele weken is et opnieuw de elleklassieker Parijs-Roubaix. Vele renners zullen niet van krommen aas moeten gebaren en elder moeten denken om veilig aan de aankomst toe te komen.                                                              

     

    Onderweg zal er ook geen tijd zijn voor een azenslaapje, want elaas koersen blijft een ondenstiel.  Et zal alle ens aan dek moeten zijn want de vele indernissen op dit obbelig parcours zullen de oofdbrok uitmaken van hun ard labeur, zodat ze niet meer zullen weten van welk out pijlen maken.           

     

    Geen aar op mijn oofd dat er aan denkt dat dit een gemakkelijke editie gaat worden en daarom zal de onger lessen met een andvol vitaminen niet volstaan. Een ele oop apjes zoals suikers en mineralen moeten worden ingenomen om zonder oogheidswaanzin de eindstreep te bereiken.      

     

    De zwakkeren die niet op tijd kunnen erstellen zullen zoals gewoonlijk met eel hun annekensnest in et decor belanden met eel veel ulten en bulten tot gevolg. De winnaar zal waarschijnlijk eerste nog een gebedje prevelen aan et eilig paterke van Roubaix en daarna welverdiende esperolletjes gaan eten.                                                                                    

     

    Nu aast ik mij met enkele ferme eupslagen, zoals de coureurs zeggen, naar uis want eigen aard is goud waard!

     

  • Elke keer wanneer ik door een land reis, stel ik mij steeds dezelfde vraag : “zou ik hier kunnen wonen?” Volgens mij stelt elke reiziger zich die vraag, vroeg of laat. Zo hield ik mij decennialang halsstarrig voor om ooit als God in Frankrijk te

    gaan wonen. Die droom heb ik uiteindelijk laten varen, maar voor mij was het

    duidelijk : zelfs de meest honkvaste mensen hebben een reiskoorts- of ander-lustgevoel.

     

    Toen ik vele jaren terug met mijn wagen achtereenvolgens door Rosas en L’Estartit, zo naar Lloret De Mar reed was het voor mij duidelijk : ik zou en moest

    naar de Costa Brava verhuizen. Spanje heeft de zekerheid van alle dagen zon, het

    gaat er niet zo gejaagd aan toe als hier en het levensonderhoud is goedkoper.

    Al snel kwam ik tot de conclusie dat mij verstaanbaar maken veel tijd in beslag

    zou nemen…

     

    Vlug dook een alternatief op. Mijn vrouw zei me: “weet je nog dat weekje Zwit-

    serland?, fantastisch!” Ik zag me al ontbijten op een terrasje in Zürich en in de

    namiddag vond je me in een bootje op het Lac de Genève.

    De immigratieprocedure van Bern en het ontbreken van een bedrag met zes nullen

    op mijn bankrekening gooiden al vlug roet in het eten.

     

    En zo ontmoette ik onlangs iemand die ik in jaren niet meer was tegengekomen en

    hij vertelde : “een goed jaar geleden ben ik gevlucht naar Australië, het grote continent der opportuniteiten. Ik verdiende bakken geld, maar toch knaagde er iets. Ik verlangde te veel naar mijn thuis, naar mijn Vlaanderen”. Die namiddag stond ik waarschijnlijk voor de gelukkigste mens op aarde. Een man die een onuitputtelijke bron van superlatieven bleek wanneer het over zijn thuisland ging.

     

    Daarom besluit ik dat de gelukkigste mensen op aarde niet die van Frankrijk, Span-

    Je of Zwitserland zijn, maar diegenen die hun thuis hebben waar ze zijn geboren en

    opgegroeid zijn. Kortom, waar ze gegrond zijn. Daarom gebruiken we hier een spreuk die eeuwen bij onze voorouders op de schouwmantel stond :

     

    OOST-WEST, THUIS BEST !

     

                                                                                                                                      vacaro